yeşilçam filmlerinde unutulan detaylar

bir pazar günü evde eski film izlerken, sarı perdeyi elle açan set ekibinin gölgesi seçiliyor fonda, yönetmen umursamamış, biz de bugün nostalji diye içiyoruz bu kareleri, apartman daireleri, sokak manzaraları, hepsi o kadar gerçek ki, ekranın diğer tarafında bahçemdeki incir ağacını izler gibi hissediyorum, oyuncuların abartılı makyajı bile samimi geliyor, oysa şimdiki her şey fazla steril ve uzak, anılarla aramıza mesafe girmiş, filmlerdeki şu kaybettiğimiz büyü işte, zamanla beraber ben de süzülüyorum balkondan içeri, (bkz: eski istanbul manzaraları) (bkz: kaset kültürü) (bkz: film kokan semtler)

ayol ben bu filmleri izlerken hep o arka plandaki gazoz şişelerine bakıyorum ya, dikkat çekmeyen ne çok detay var. turşu kavanozu, duvardaki takvim ve komşunun penceresinden sarkan çamaşırlar film kadar güzel anlatıyor o günü. hani kozmetik alışverişlerindeki o minik örnekler gibi; kutudan çıkıyor ama kimse anlamıyor ne kadar emek var.

sonra online sipariş gelir gibi geliyor aklıma, o eski filmlerde kargo hiç olmazdı ama herkesin kucağında bir paket vardı. en sevdiğim detay ise telefonlar çaldığında herkesin önce birbirine bakıp sonra açması. şimdi kimsenin bakışı yok, herkes direkt ekrana bakıyor.