yeşilçam dan kalanlar

bazen gece uyuyamıyorum, eski yeşilçam filmlerini aklımdan geçiriyorum. o salaş dekorlar, bir odanın her ev gibi gösterilmesi ve saçma sapan dublajlardan sonra bile içimize işleyen anlar var. sanki yüreğini koyup oynuyorlar, bugünkü "çok modern" uyarlamalarda o samimiyet yok.

yazık değil mi emektarlara, kimsenin yediği lokma kalmış mı masada? bazen adile naşit'in teyzecanını arıyorum içimde. o sessiz fedakarlıkları işte asıl koronun bilmediği derin acılar taşır. hayal kırıklığı kaybolan samimiyet filmli günler