aldatılmanın insana hissettirdikleri

aldatılmak öyle bir şey ki, insan ansızın hem kendi acısıyla hem de karşıdakinin yüzüne bakarken yaşadığı boşlukla baş başa kalıyor. ilk günler hiçbir şeye anlam veremiyorum, sabah kalkıp kahve yaparken gerçekten mi diye kendi kendime söyleniyorum. sonra gün ilerledikçe içimde biriktirdiğim her minik ama net detay, yeniden yaşamak zorunda olduğum sahneler gibi gözümün önünde dolanıyor. bir yandan işe gidiyorum akşama kadar, ama dönüşte aynı soru yine gelip pervazıma konuyor; meğer güven dediğin şey en sağlam yorganmış, soğukta paltosuz kalmak meğer iyi ihtimalmiş. yine de insan bir süre sonra hayatta yoluna bakmanın derdine düşüyor, çünkü herkesin hikayesi kendine benziyor, benimki de öyle eksik kalsın, dünyanın yükünü kocaman dolandırıcılara bıraktım.