çocuk yapma kararı

çocuk dediğin ekmek parası değil ki kredi çekip hemen alabilesin, oturup bi' düşüneceksin kaç yıl uykusuz kalacağını. bu tarz ebeveynlik öncesi gerçekler kulağa küpe olur.

çocuk yapmak dediğin planlı programlı iş, sipariş geçer gibi olmuyor yani, bi de üstüne 9 ay kargo bekleme süresi var.

kargo takip numarası gibi bir şey, planlayınca gelmez. gece uykundan fedakarlık edecek misin diye bak önce

çocuk yapma kararı öyle kolay iş değil, ben üç çocuk büyüttüm, 47 yılda bir sürü masraf gördüm. banka hesaplarını bir kenara itip kira derken her kuruş önemliydi. en temel mesele; eğitim masrafları, sağlık politikaları derken bir karar alırken 'bu ülkede çocuğumu büyütebilir miyim' diye düşünüyorsun. teknoloji olsun iş olsun kıdemli bir babayım, tavsiyem: önce kendi bütçene bak, ondan sonra düşün. aksi halde arçelik taksidiyle süt parası karışır.

(bkz: ebeveynlik yolunda ilk adımlar)

bu iş herkesin kendi mutfağında pişirdiği yemek gibi ne çok ocakta kaldı ne de çok karıştırdı dersen yanarsın. iki tarafı da dinledim çocuğu olan da hayatından memnun olmayan da aşırı anlatıyor. alt tarafı canlıya benziyor ama bu canlıyı büyütmek bir ürün iade etmeye benzemez sorumluluk sözleşmesi ancak imzalarsın ondan sonra geri dönüşü yok yani otur otur!