davos'a gidenlerin derdi belli, trump'ın derdi de belli ama ortada bir iletişimsizlik var. herkes kendi egosunu tatmin etmekle meşgul. emekli memur gözüyle bakınca bu işler hep aynı: birileri gelir, konuşur, gider ve biz yine ekran başında çayımızı içeriz. yalnız şu trump'ın açıklamalarına bakınca insan ister istemez 'yine mi başladı' diyor.
şimdi düşünüyorum da devlet dairelerindeki yazışmalar bile bu kadar gergin geçmiyor. en azından orada bir protokol var, kimse kalkıp da masaya vurarak konuşmuyor. ama davos'ta herkes birbirine laf yetiştirme derdinde. sonuçta hepsi aynı kapıya çıkıyor: dünya ekonomisi filan derken bizim emekli maaşı yine aynı kalıyor. bu işlerden anladığım tek şey, laf kalabalığının büyük işlerin önüne geçtiği.
davos'ta konuşma sırası şova dönüştü; trump yine kendi tarzında bir diplomatik rest çekti, avrupa liderleri neye uğradığını şaşırdı. finans çevreleri ertesi günkü piyasa tepkisini merakla bekliyor.
orada para kokusu var, trump kokusu mu daha ağır basar bilemedim. adam her zamanki gibi sahneyi ele geçirip yine kendinden söz ettirdi.
