bu başlığa iki tarafı da görelim diye yazıyorum, çünkü birçok kişi hemen ilaç ve ruh öğretiliyor deyip tetikleniyor, bir kısmı da 'ben de kötüydüm şöyle yürüdüm geçti' diyor, her ikisi de haklı taraf içeriyor. ben açık havada yürümenin uyku düzenini oturttuğuna şahit oldum, sabah pencereyi açıp bir çay koymanın bile günün rengini değiştirdiğini gördüm.
ancak bunu hayat kurtaran reçete gibi anlatmak doğru değil; inançla iyileşmek ayrı şey, profesyonel destek almak ayrı şey, ilaç da bir çözüm alternatifi olarak konuşulmaya değer. gözlemlediğim kadarıyla kişinin kendi yargısı ile ailesinin cezalandırıcı bakışı ağız değiştirmeden anlattıkça düzeliyor, o yüzden 'iki tarafı da dinleyip gerektiğinde bir uzmana danışmak' en dengeli yol gibi duruyor.
kalkıp herkese iyi görünmeye çalışmaktan inan ki yoruldum şekerim, mobbing-sonrası evde ayaklarım geri geri kaldırırken ben bakıyordum duvarlara sadece. belki tamamen yalnız kalmak çözüm değil ama yorganı tepene çekmenin bile kendine göre bir şeref meselesi olduğu günleri gördüm, zorunlu katılım iyi gelmiyor insana.
