• bugün (191)
  1. sabah kahvesini yudumlarken bir işlem yapmak için e devleti açtım, olmadı. bir kez daha denedim, yine yok. sayfa açılıyor ama bir türlü işlem yapılamıyor. ekranda o dönen tekerlek, hayatın hızıyla dalga geçer gibi. devlet kapısının da bazen tıkandığını hatırlamak, insana trajikomik bir huzur veriyor.

    pencereden dışarı bakıyorum, bulutlar ağır ağır ilerliyor, hayatın normal akışı devam ediyor. içeride ise bir sistem çökmesi, insanı kahvesinin yanında bir sürahi bekleyişine mahkum ediyor. birkaç dakika sonra düzelmiş; hallettiğim işin provizyonu havada kalmış. demek ki şehir hayatı böyle bir şey, her şey duraksıyor ama görünüşte hiçbir şey durmuyor. teknoloji ne kadar akıllı olursa olsun, insanın sabrını yoklamayı çok seviyor.