sabah kedimin su kabını doldururken mutfaktan gelen hafif bir su şırıltısı duyuyorum. bosch bulaşık makinesi programın sonuna gelirken işte o ses. geçen sene taşınırken yeni bir tane aldık, düşündüğümden çok çok daha sessiz. eski makinemizde bir döngü başladığında evdekilerle karşılıklı susmak zorunda kalırdık, şimdi ise makinenin çalıştığını çoğu zaman ancak kontrol lambasına bakarak anlıyorum. hatta gece programı damarlı cam sesi gibi stabilize bir fısıltı bırakıyor ki insanı hiç rahatsız etmiyor. şehir hayatının ortasında, perdeleri kapalı küçük bir mutfağın sessizliğinde teknolojinin kibarlığı hoş bir detay doğrusu.
bana sorarsanız yeni nesil makinelerde asıl mesele ses değil, firmanın verdiği o sessizlik hissi. üçüncü program, otomatik kapı açma sırasında çıkan tok bir klik dışında zaten bir şey işitmiyorsunuz. o ses de kulağa cam kavanoz kapağı açılması gibi geliyor ki insanın köydeki hatıralarını getiriyor aklına. yalnızca bu sabrı "bosch bu işi halletmiş" diye not düşmek lazım. hayat artık daha yalın ve bu da pencereden izlerken tanımlanacak en güzel şarkılardan biri gibi.
(bkz:
yalan dünya)
