türk telekom altyapı krizi

iki saattir internetin yavaşlığından duvara çıkıyorum, tam bir fili kovalayıp dibinde nefes elen bir kedi gibi hissediyorum kendimi. uzaktan çalışmak ne kadar zormuş meğer, toplantdayken sesimin donması ve karşı tarafın beni anlamaması, sebebini anlatmaktan da çok başka yerlere taşıyor insanı. teknik bir sorundan daha öte, her şeyin böyle aksaması inanılmaz yorucu.

her şey internetten olurken bu durum artık sadece teknik bir aksaklık falan değil, bu insanı içine kapanıklaştıran ve kabuğuna çeken devasa bir dert. çözüm için telefon ettim, adeta rezervasyonlu hatlarda milyon yıl bekledim, karşımdaki dahili merkeze. bir gün gelip bakacaklarını söylediler. o günler biriyle dertleşmek istemenin en uç noktası sanırım çünkü tüm bu yaşananlar yalnızlığımın andizemin ekseni gibi adeta iki elim kanda olsa bu internet gelse.