eski türk filmleri

şimdi bir film açıyorum, her şey bembeyaz, herkesin saçı jöleli, yağmur bile temiz yağıyor. eski türk filmlerinde öyle miydi? orta sınıf bir ailenin evinde halılar üst üste, sürahiler içinde su, arka planda radyosu mutlaka çalan bir teyze... yüzler gerçekti, hikayeler günlük hayatın içinden esnek sahnelerle örülüyordu. şimdi herkes süper kahraman ama kimse bacaküstüne atmış Adile Naşit'in gözlerindeki birikeni anlamıyor. teknoloji ne kadar gelişirse gelişsin, sinemanın kalbi o eski samimiyettir bence. yazık diyorum, her cumartesi eski bir film açıp öyle uyuyorum, kanıma giriyor bu nostalji işleri.