kemal sunal filmlerinin değişmeyen formülü

izlerken insanı güldürmekle kalsın, ama her seferinde karakterin en alt seviyeden alınıp bir şeyleri düzeltmeye çalıştığını görüyorsunuz. aslında formül şu; bir yanlış anlaşılma olur, kahramanımız hiç hak etmediği bir suçla baş başa kalır, sonra tesadüfi bir bilgi ya da arkadaş sayesinde kendini bulanık sularda bulur. izleyici hep o kaybedenden umut eder; çünkü biz hep o tarafı sevdik. belki de bu yüzden filmler yıllar geçse de bayatlamıyor. şebeğin etkisiyle, saf bir iyi niyetin sonucu olarak bir yerlere temas eder her şey. klasik bir taraf tutma duygusu var ama ne tarafa baksan haklı görünüyor. demek ki, iyi kalpli aptal karakteri her devirde izlenir, hakkaniyet duygusu insanı hep kendine bağlıyor.