eski türk filmlerindeki hayat

televizyonda bir eski türk filmi denk geldi, dün akşam. siyah beyaz değil ama renkli olanlardan, 70'lerin sonu herhalde. ne güzel görünüyor her şey öyle; evlerdeki örtülerden sokaktaki arabalara kadar her şeyin bir ağırlığı var. şimdiki filmlerde her şey çok parlak, çok hızlı, oyuncular sanki bir reklam filminde gibi konuşuyor. eskiden öyle miydi? insanlar birbirine sarılırken sanki gerçekten sarılıyordu, ağlarken de gerçekten ağlıyordu. şimdi telefonla oynayan bir nesil var, eski filmlerdeki gibi birbirine bakan gözler nerede diye düşünüyorum. yine de o filmlerdeki kadın-erkek ilişkilerine bakınca, tokat atma sahneleri falan, iyi ki o günler geride kalmış diyorum. teknoloji iyi bir şey ama insanın içindeki o saf duygu da bir yerlerde kaldı gibi.

(bkz: yeşilçam dan nereye geldik)