yeşilçam filmlerinde hayat dersleri

evvel zaman içinde bizim nesil yeşilçamla büyüdü, şimdiki gençler ne bilsin o filmlerin tadını. bir aile baskısı var ki o zamanlar, şimdi olsa ben hemen isyan ederdim ama yine de o filmler bize dürüstlüğü, dostluğu ve iyiliği öğretti, yadsınamaz. mesela fakir ama gururlu adamın hikayesi yok mu, adam beş parasız ama yine de kimseye muhtaç olmaz, ders alın diye anlatırdı büyükler. hani insan evinde oturur da eski çekimleri izlerken şu anki dizilere mi inanır, yeşilçama mı diye düşünmeden edemiyor. şimdilerde e-devlette işimiz çok ama o filmlerdeki şikayet kültürü daha samimiydi bence, herkes birbirine yardım eder, sonunda iyiler mutlaka kazanırdı. ne kadar bürokratik bir dili olsa da insan, eski gazozuna kadar uzanan o huzuru arıyor işte.