o beko, kimi zaman evin sessiz tanığıdır. ne zaman sıkılsak mutfağa geçer, açıp bakardınız, yiyeceklerden çok; içinde sakladığı anıları görür gibiyiz. apartmanlarda o eski model beko, artık hissettirmeden hayatımızı soğutmaya devam ederken, onun zavallı ruhunu anlamamız oldukça uzun yıllar sürebilir. şimdi biz kaç ev değiştirdik; kimiz hangi semtlerde yaşadık, hep ilk taşınırken özenle buzluk donlariyled ağır taşınmasını sağladığım şu tıkırtuş motorlu koruyucu melek. aynı fabrikalardan çıkıp, yüksek modele göre belki daha fazla hatıra biriktirir benim beko; makine gıcırtisı ve nem dengesi, gece geç saatlerde meltem esintisi gibi dolaşırdın mutfakta. dokunsan kontakları şıp diye düşer ama sebze meyve periyotları bölme bölme bugün bile huzur veriyor. üç kapak, iki iklim; bence bir buzdolabının ömrü, çoğofis doğası üzerine naylon örtüyle ince bir estetik hikâyesidir. yeni nesil inverter dedikleri elektronik hıcivr bildiği rutin müzik yerine eski fişli bir koşuşturmaya ne kadar hasret kalmışız be. işletme yine kaldır bağlasın faz hatları; şu koca kaldırımda yalın oğlu beko, bugün en iyi bu. süzül beni; rutubet gider bu yollarda.
