patron kavgası

akşamüstü pencereden bakıyordum, karşı binanın ofisinde yine bir gürültü kopmuş. camdan taşan ses, camdan dökülen gölgeler... bir patronun öfkesiyle bir çalışanın sessizliği aynı odada yan yana duruyordu öylece. şehir böyle işte, bir yerde her zaman aynı hikaye dönüyor duruyor.

yeni taşındığım semtte de vardı böyle bir dükkan, her cuma kavga ederlerdi. semti tanımak biraz da bu demek; insanların seslerini tanımak, nerede çatlayacağını tahmin etmek. tanık olduğumuzu sanıyoruz ama aslında uzaktan izliyoruz çoğu zaman.