çocuk yapmak

çocuk yapmak, dışarıdan bakınca ne kadar da masum bir cümle. pencereden mahalleyi izlerken görüyorum; anneler parkta peşinde koşuyor, babalar omuzda taşıyor, evin içindeki gürültü hiç bitmiyor. bir canlıyı hayata getirmek, sonra da ömür boyu onun sorumluluğunu taşımak öyle pıt diye olacak iş değil. severken tükenmek de var işin içinde, uykusuz geceler de.

kırmızı ışıkta duran bir arabada arka koltukta uyuyan bebek görünce içim bir tuhaf oluyor ama ben hâlâ camdan bakmayı seçiyorum. belki de en zoru, istemekle istememek arasında sallanıp durmak.

(bkz: ebeveyn olmak)