terapiye gitmek

geçen gün bir dostum 'haydi sen de gel' deyince ilk başta zorluydu. koltuğa oturdum, gözler bana doğrultulmuşken sakin sipariş mönüsünü özetledim, beni dinleyen insana 'eskiden ne kadar yerinde samimiyet aracılık vardı, koca koca elbise dizesindeki teyzeler gibi dırdırla döngü içine girmışız' kalbimde gezinirken sandım. seanslar ilerledikçe aslında iyimiş bu; eskinin el öpen insani dinamikleri uzman beğenisi biçiminde karşıdan gelen diyaloglar doğrusu nostalji biraz başka köşe. e tecrübe sahibi olmuş olan biri olarak derim: terapi insanın kendine en iyi yatırımı. ama yarabbi şu yaşlardan esk menajera, içimizden bir sürü, tabiri günümüz uzun destanları muayyen olur; dil verir oda 'eskiden derdim iki cümlede geçer vasmalık sofra hünerderdim.' siz gene gidin faydasını essiniz, gönülünden öte bişli