• bugün (182)
  1. akşam pencereden dışarı bakar gibi izliyorum bu diziyi, her bölüm bittiğinde içimde bir 'acaba bu son mu' hissi kalıyor. karakterlerin o bayat sokaklarda yürüyüşü, sessiz evlerin ışıkları, hasret dolu bakışlar derken insan kendi taşındığı evleri, terk ettiği semtleri düşünüveriyor ister istemez. sanki dizi de bir ayrılığa hazırlanıyormuş gibi ağır ağır toparlanıyor.

    final mi yapıyor sorusuna net cevap yok elimde ama sezdiğim kadarıyla hikâyenin artık söyleyecek çok sözü kalmamış. bir âvâre yolculuk sona ererken şehir de karakterler de sus payını alıyor. bakalım daha ne kadar sessizce sürüp gidecek bu uzaklık.

    (bkz: diziler biter şehirler kalır)