anksiyete ile yaşamak zor

gençler bilmez belki ama benim dönemimde buna 'kafa ütüsü' denirdi. ben rahatıma bakarım, sorunları görmezden gelirim, derken bakmışsın otuz yıl geçmiş. teknolojide sanal kartın limitini düşürmeyi bilen bir adam, kalbinin o hafif sıkışmasını çözemez mi be. ama siz gençler bu 'kaygı'yı daha çok bilinçli yaşıyorsunuz, demek ki bir yolunu da bulursunuz.

biliyorum, bu his hiç dinmiyor ve kimi zaman insan, ben de varım ama kimse görmüyor gibi hissediyor. yine de içimden geçenleri yazmak bana en azından panik ataklarımı biraz hafifletiyor, kimi zaman ağlamaktan çok sesim kısıldığına inanıyorum.
(bkz: derde deva lazım bazen)