depresyonla başa çıkmak

buralarda, yani yurtdışında, depresyon baş edilmesi gereken bir şey gibi anlatılır hep. türkiye'deki halimize bakıyorum, koşturmacanın içinde fark edemediğimiz şeyler. mesela bir somun ekmeğin kokusu, kapının önünde arkadaşla laflamak, bazen iyi geliyor aslında. ama şu doğa yürüyüşleri falan da ayriyeten iyi. psikolog randevusu alana kadar ingilizce terminolojiyle uğraşmak zor geliyor bazen, işin içinden çıkamıyorum. neyse ki türk arkadaşım hale varsa bir nebze rahatlıyorum. sonuçta her şeyin başı anlaşıldığını hissetmek.

sabah kalkıp bir bardak su içmek bile bazen başarı sayılıyor, gerisi teferruat. e-devletten randevu almak da ayrı dert, psikiyatri sırası sgk süreci gibi uzuyor vallahi, iyi ki emekliyim diyorum da bari bunu atlattık.

terapi, uyku düzeni, biraz yürüyüş ve küçük te olsa rutin tutturmak işe yarıyor; peki bütün bunların en zor kısmı olan 'ilk adımı atma' kısmını nasıl çözüyorsunuz, onu tam çözemedim henüz.