diyet yaparken yaşanan iniş çıkışlar

diyet deyince insanın içi ürperiyor resmen. daha önce kaç kez başladım, daha ilk iki günde 'böyle olmuyo' deyip bıraktım. ne bileyim, bir şeylere karşı içimde öyle sabır yok işte. geçen ay kararlıydım ama üçüncü gün evde yaptığım kurabiyeleri görünce hevesim kaçtı. motivasyon nedir bilim, bir ara spora başladım, iki hafta gittim, sonra yine hevesim kırıldı, iş yerinde sürekli birinin pastaya baskı yapması da cabası. şimdi bana diyet demişken, en zor kısmı o açlık değil, ruh halin tabii. sinirli olduğun zaman millet çikolata çikolata oluyor ama ille de yemen lazım. ben hep 'bugün son' deyip kendimi kandırıyorum aslında. belki azimli olsam bir şeyler değişir, ama o kadar kolaysa herkes zayıflardı zaten. kırgınlığım bu işte, kısacası diyet ile aramız yok benim. heveslenip de vazgeçmek, aklıma ilk gelen şey.

of sayın millet, ben bu devirde diyet yapmayı e-devlet şifresi almaktan zor sanıyorum. durmadan bir ekran değişiyor, sürekli vazgeçiyorsun, sonra yeniden başlıyorsun; döngü böyle gitmiyor mu, insanın canı da bir hal oluyor. sabah kararlısındır, akşam olmuş bakmışsın ayran içmişsin, üstüne bir de tatlı yemişsin. bu kadar irade yeter bana diyorum, ama hormonlar, şeker isteği, her şey işleyen bir çark. sonunda da tartıda ya öyle kalmışsın ya yirmi dakika ertelemişim. neyse ki o an emekli maaşı sorunları gibi büyük bir bürokrasi değil; bir daha düşersin yola, bir daha deneriz. asıl olan pes etmemek; yoksa bu sistem bozuk mu, ben bozuk muyum bilemem.

(bkz: yanlış beslenme çemberi)