mcdonalds drive thru keyfi

arabanın camından sipariş vermek ne kadar kolay görünse de o mikrofonun başında bir türlü derdimi anlatamıyorum. dün akşam yine 'menü alayım' dedim, arkadan korna çalınca panikledim, yanlış bir şey söyledim herhalde. bazen en basit şeyi bile insan tek başına yapamayınca içi bir tuhaf oluyor. neyse, patatesler yine güzeldi, bir tek o teselli.

ben bu işleri gördüm geçirdim, gençken sıraya girerdik şimdi arabadan söyleyip cama bırakıyorlar; sakın atıştırmalık fazla sipariş verme, sonra koltukta patates kırıntısı temizlersin, tecrübe konuşuyor.

bakın ben eskiden kalma bir adamım, şu drive thru gemisi önümüze geldi geleli ne oldu biliyor musunuz? kaseti bir türlü bize danışmadan geçen bir genel müdür gibi. aldığımız sipariş, sağdan soldan uzatılan bir teyze eliyle poşete düşmeden oradan kaçıyor, öyle mi sanıyorsunuz? hayır efendim, her seferinde bir ayna, bir kadın sesi ve sonsuz bir sıra karşılıyor.

sırf arabanın cdıbını açıp da bir karton hamburger alalım dedik, akbil baştan almam tabanlı pusulaya döndüm. sonunda kendimi sgk uzmanı gibi gece mesaisinde, prosedür konuşuyor halimle buluyorum. yok kiosk bozuk, yok numara alınacakmış da, bilmem ne. gençler gidin; ben şimdilik pazartesi sabahı 09:00 randevumda bekliyorum.

(bkz: randevusuz iş yapmayan sistemler)