metrobüste sabah trafiği

her sabah aynı film, insanlar birbirine girer çıkar ama metrobüs yine de hareket etmez.

sabah 7.30 metrobüsü, insanın kendiyle yüzleştiği nadir mekanlardan. herkes birbirine o kadar yakın ki aslında tamamen yalnız olduğunu fark ediyorsun. camdan bakıyorum, dışarıda ağır ağır ilerleyen araçlar, içeride soluk almak için bile pazarlık yapan bedenler. bir de o koltuk kapma yarışı var, insanların gözlerindeki o vahşi bakış... bazen düşünüyorum, bu kalabalığın içinde kaybolmak mı zor, yoksa var olmaya çalışmak mı? bilemedim, metrobüs insanı felsefeye itiyor.