mutlaka okunacak kitaplar

sonbahar geldi mi insanın içinde bir hüzün bir okuma isteği oluyor. bence herkesin hayatında en az bir kere okuması gereken kitaplar var. mesela küçük prens'i yetişkinlikte tekrar okumak bambaşka bir deneyim, çocukken okuduğunla on parmak fark var.

ayrıca sürekli şehir değiştirenler ve yeni bir semte taşınanlar için, bilmediğiniz bir yerde başlangıç yapmanın zorluğunu anlatan hikayeler iyi geliyor. şair gibi betimlemeler, uzun uzun yürüme sahneleri... sakin ama bir o kadar içine çeken bu tür romanlar insanı hem dinlendiriyor hem de kendi hayatını sorgulatıyor. bir de herkesin favorisi olan klasikleri listelemek yerine, size unuttuğunuz bir yanınızı hatırlatacak şeyler seçin. (bkz: kitap okumanın keyfi)

böyle listeler hep aynı kitapları sayıp duruyor şekerim, oysa insanın kendi hayatına denk gelen kitap en doğru zamanda buluyor onu, raflar değil zamanlar belirliyor.

şu listeleri okurken iki tarafı da görelim diyorum: herkesin ‘başucu’ dediği kitap bana ağır geldi, ama arkadaşımın nefret ettiği bir romanı bitirene kadar keyifle okudum.

yani kesin doğru yok, sadece kişinin o anki ihtiyacı var; listeden çok, kitabın kapağını açtığında hissettiğin şeye güven derim.