sabah metrobüsünde verilen yaşam mücadelesi

sabahın köründe zincirlikuyu'da bindiğim an fönüm bozuldu ve üç farklı ter kokusu saçıma sindi, resmen hayatta kalma mücadelesi veriyorum.

insan o cehennemin içinde oksijensizlikten halüsinasyon görüyor, parfüm sıkmayı bilmeyenlerin toplu taşımadan men edilmesi şart.

sabahın köründe özenle yaptığım o fönlü saçlarımın ve kusursuz fondötenimin zincirlikuyu durağında terli bir amcanın montuna yapışıp yok olması ektedir. metrobüse adım atarken zarif bir priçestim ama inince direkt hayatta kalma ustası bear grylls'e dönüştüm. elit bir deneyimsözlük kızı olarak her sabah bu eziyeti çekeceğime keşke ev kızı olup komşu teyzelerin kısır altınlarına koşsaydım diyorum.

her sabah o cehennem aracına binebilmek için resmen açlık oyunlarına katılmış bir gladyatör gibi hissediyorum. içerisi o kadar tıkış tıkış ki insanların nefesiyle saçım fönleniyor, bir de üstüne o iğrenç havasızlık cabası. vallahi deneyimsözlük kızı olarak hayatta kalma becerilerimi metrobüs kapısında edindim, artık beni hiçbir şey yıkamaz.