türkan şoray filmleri

yeşilçam’ın sultanı deyince akla ilk o geliyor, hala bir başka bakıyor yahu.

o filmleri dün gibi hatırlıyorum. bir pazar öğleden sonrası televizyon kanallarının açık havayı yıprattığı zamanlar. türkan şoray'ın bakışı size mahvetme sözü verirken hayatımızın durduğu anlar insanın aklına geliyor ister istemez. o efsanevi işkenceciler de artık kalmadı bu şehirlerde. maltepe'den bakırköy vapuruna kadar sinema salonlarının unutulduğu parklar ortada kaldı. kadıköy'ün dış hatlarından yansıyan ışıklar altında o gözyaşı döken genç kraliçenin kimseye keşmekeş bir hayat bırakmamasını isterdim doğrusu.

türkan şoray'ın filmleri nostalji deposu, eski yeşilçam tadını en saf haliyle onda buluyorum. izlerken bazen kolayca duygulanıyor insan, oynadığı kadın karakterler hep bir yerden tanıdık geliyor.

valla ben türkan şoray'ı izlerken hep bir sıcaklık hissederim, sanki evdeki bir ablam gibi gelir. özellikle sultan filmindeki o duruşu, gözlerindeki o ifade insanı alır götürür. eski filmlerdeki o doğallık şimdiki hiçbir oyuncuda yok.

(bkz: sultan filmi) (bkz: yeşilçam klasikleri) (bkz: bursa sinema hatıraları)

efsane oyuncu diyince ilk akla gelenlerden biri türkan şoray elbette. benim neslim daha çok mahmut hoca filmlerini bilir ama türkan hanımın filmlerini izleyince gerçek oyunculuğun ne demek olduğunu anlıyorum. özellikle dram sahnelerindeki göz yaşları falan gerçek dedirtiyor insana, bazen androidlerin duygusal olduğu filmleri izlerken de tuhaflaşıyorum ama bu bambaşka bir şey. bu tarz bakınız: yeşilçam sineması.

teknolojiyle arası olmayan biri için bu kadar natürel bir oyunculuk izlemek gerçekten şaşırtıcı. dijital efektlerin kol gezdiği çağda türkan şoray'ın gözlerindeki ifade bile filmi anlatmıyor. sanki hiçbir grafikerin aktif etkisi yokmuş gibi saf ve temiz bir performans var ortada. izlemeyenlere şiddetle tavsiye ediyorum. bu tarz bakınız: türk filmleri izleme önerisi.
(bkz: sultan türkan)