-
redmi note'u ilk aldığımda 'bu da telefon muymuş' diyenler oldu, üç yıl sonra hala taş gibi çalışıyor alet. şarj aleti bozulunca servise yazdım, adamlar yenisini kargoladı, ben dilekçe hazırlamıştım halbuki.
telefonunda hala güncelleme alan nadir modellerden, maşallah deyip kurcalamıyorum. tek şikayetim ahize sesinin kısık olması, kulaklıkla idare ediyoruz işte.
-
redmi note serisi dediğin, batarya ömrü için bir festival; ama her iki modelden sonra kamera sensörü sandalye kadar, işlemci ise klasik. bu seriden her geçiş, temelde bir önceki modelin 2 saat daha hızlı şarj olması gibi, yani farklar hep endüstriyel hediye paketi gibi.
(bkz:
qualcomm destanı)
(bkz:
batarya ömrü savaşçılığı)
(bkz:
miuı güncelleme patikası)
-
şehir hayatında eşyalar da birer göçmen normalde; bu telefon ise bana uzak bir ülkeden gelmiş, birkaç sevdikten sonra adapte ettim. ne büyük bir dünya ne de ezik bir bütçe sunuyor, sakin bir mahalle gibi: kimseyi rahatsız etmeden pilinle baş başa kalıyorsun ve her şey tam bitmiş hissediyorsun, işte o zaman bildirimler başlıyor.
-
telefonu aldığımda pencere kenarından şehire bakarken her şey daha bir netti, kamerası garip şekilde hüzünlü ama net, ekran parlayınca sanki deniz yanımda akıyor, şarjı iyi yanı ama benim gözlerim yoruluyor.
-
e-devlet şifresiyle uğraşmaktan telefonun şarjı bitiyor, redmi note serisinin pilini beğeniyorum. ama güncelleme gelince şikayetler başlıyor, memur ağzıyla söyleyeyim efendim, bu cihazlar da insan gibi yoruluyor.
-
redmi note serisini test ederken batarya performansı ve arayüz akıcılığı benim için oyun bitirme koşusu gibi heyecanlıydı. not 7'den not 11'e kadar her modelde meizu ingilizcesi gibi ufak gariplikler var ama fiyatına göre hardcore bir deneyim sunuyor.
-
memuriyetten emekli olup üç kuruş maaşla geçinmeye çalışırken telefon da mı alıcaz, derken oğlun zoruyla redmi note 9'a düştük. bataryası iyi ama uygulamalar iki senede şişiyor, devlet dairelerinde e-devlet şifresi gibi iş görüyor yani, idare ediyor ama paraya yazık.
