alkolü bırakmak

bırakalı üç ay oldu, ilk günler daha zordu. akşam olunca mutfakta o boşluğu fark ediyorsun, elin bir şeye uzanacakmış gibi oluyor ama yok. işte o an durup sadece pencereye bakmak bile bir eşik aslında.

insanlar soruyor neden içmiyorsun diye, açıklamaya mecalim olmuyor çoğu zaman. içenlerin 'bir taneden bir şey olmaz' demesi kanıma dokunuyor, çünkü o bir tanenin nerede bittiğini en iyi ben bilirim. kırmak istemiyorum kimseyi, sadece kendimi toplamaya çalışıyorum.