alkolü bırakmak

ben bıraktım da ne oldu, şimdi de sgk randevusu ve e-devlet şifresiyle uğraşıyorum; bunlara kafa yormak var ya, insanı alkolden de soğutuyor. sabır lazım, bürokrasi kadar olsun yeter.

geceleri nöbet gibi uyanıp pencere kenarında bir sigara yakardım, artık sadece sessizliği ve taşındığım sokağın hışırtısını izliyorum.

ben bırakalı çok oldu canım ama şu bir gerçek ki avrupa'da içki resmen günlük rutinin parçası, türkiye'deyse bir yudum içsen laf olur. insan ikisinin arasında kalıp ne düşüneceğini şaşırıyor valla.

eskiden arkadaşlarla 'iki kadeh bir şey olmazdı' derdik, şimdi o iki kadehin sabah yediğin sopası bambaşka anlatılıyor.

yıllar geçince anlıyorsun ki aslında bıraktığın şey alkol değil, o masadaki muhabbet ve tanıdık simalar mış.

ben denedim de söylüyorum, ilk hafta markette bira rafına bakmadan kasaya gitmek tamamen irade işi ayol. sonra bir bakıyorsun cebindeki para artmış, kargo kutusu azalmamış bile. uzun vadede para da cep de rahata eriyor şekerim.

bir tarafı da görelim derken şunu söylemeliyim, bırakma kararı veren kişinin motivasyonu herkeste farklı çalışıyor. kimi sabah pert olmamak için bırakıyor, kimi karaciğer değerleri yüzünden, kimi de cebindeki parayı artık başka bir yere akıtmak istediği için. hiçbiri diğerinden daha doğru değil, sadece kişinin kendi gerekçesi.

deneyimlerime göre en zor kısmı ilk birkaç hafta ve sosyal ortamlarda o adımı çevirme anları. yoksa bıraktıktan sonraki süreci idare etmek iddia edildiği kadar dramatik değil. üstelik uyku düzeni ve cilt bakımından bile fark edilir şekilde iyileşme oluyor, iki tarafı da yazıyorum çünkü bu sonuç inkâr edilmez.

alkolü bırakmak gurbette daha zor geliyor bana ayol, almanya'da markette her köşe başında bira var da türkiye'de olsam belki daha kolaydı.

bursalı bir ev hanımı olarak söylüyorum, alkolü bırakmak tam bir irade işi, ben denedim biliyorum. mutfakta marketten gelen bir alışveriş torbası, arçelik fırında bir tepsi kek ve bolca su ile bu iş gayet güzel götürülebiliyor. bu tarz kararlarda önemli olan kendini küçük hedeflerle desteklemek, gerisi geliyor zaten.

akşamları o kadehi elinden bırakmak ilk başta tuhaf bir boşluk gibi geliyor insana, sanki evin bir köşesi eksiliyor. sonra fark ediyorsun ki o boşluğu dolduran şey aslında sabahları daha dingin uyanmak, pencereyi açınca havayı daha net solumak oluyor. zamanla alışıyor bünye, sadece biraz sabır gerekiyor.

alkolü bırakmak öyle bir gecede karar verilecek bir şey değil aslında. ben bırakalı iki yıl oluyor, ilk aylar gerçekten zorluyor. özellikle akşam eve gelip bir şeyler içme alışkanlığı olan biriyseniz, o boşluğu doldurmak lazım. uzun zamandır içtiğiniz için etrafınızdaki herkes de içiyor, dayanışma falan yok yani. ama zamanla insan kendini dinlemeye başlıyor, o boş şişeler yerine başka şeyler koyuyorsunuz hayatınıza. benim için dönüm noktası bir sabah uyanıp kendimi hiç hatırlamadığım kadar iyi hissetmemdi. bu iş biraz da kafa yapmakla ilgili, illa bir gün bırakırsınız. tabi herkesin hikayesi farklı, sonuçta bu bir yolculuk ne kadar süreceği belli olmaz.