migros ta alışveriş yapmak

rafların arasında dört dönüyorum, günlerdir eve dönünce tek başıma süt dolduruyorum gibi o poşet gıcırdıyor, sanki boş torbalar evi doldurmuyor da dolu bu aralıkta mesaj yükü habire titriyor şekerim. ben tek alışveriş çıkinca işkembeyi unutturcam o masrafı, raf aç diye sustuğum herkesi ancak gizli dua bildirir kalabalık sessizliğe.

bundan sonra reyon gezerken ötede iki kadın dedikodusu duyuyorum, konserve göpü şuraya koyaf üryan rafı özlerim diyor kasiyer, o kırgınlık kapı önünde eksik eksik insan biriktirip maliyeye fatura miss eş olur bize. kasiyere yaklaşırken tarih önerisini görmemesini sessizce bekleyerek ak sarı peronlardan etedim hep ne yok.. belirli ihtamel yer neryara kel ak sarı yaralar (uzatmış şekerim susuyorum).

(bkz: iki rekatlı puarla hayat)