köpek eğitimi

eskiden mahalle köpekleri herkesi tanır, kimsenin bahçesine girmez, laf dinlerdi. şimdi köpek eğitimi diye bir sektör türedi, herkes hayvanını adeta bir insan gibi davranmaya çalışıyor. neymiş efendim tıklama yöntemi, ödül maması, bire bir özel dersler, say say bitmez. benim çocukluğumda bir avuç kuru ekmek, bir de kalbses tonunda ses yeterdi; peki bugün bu kadar para dökmek neye yarıyor, anca köpeğe kadar bunu o anlayamıyor.
(bkz: eski köye yeni adet)
hayır, ben eski günleri özledim, azla yetinmenin o sıcaklığını da özlüyorum; eğitimmiş, kolaymış, sıraya 'insan da eğitilsin' diye bir çentik atanlar var mı, hem bu canlar sadece beklenti bekliyor külahta ödül bekleyen evdekileri de var, onu unutmamak lazım.

bi köpek videolarına bakıyorum da keşke insan eğitim videolarına baksak bazı günler; barınakta gönüllüyüm, bir holigan çocuk üç günde sakinleşti ama başka köpekler depresyonda kaldı, bu bana çok şey düşündürttü.

bu iş tam bir sabır savaşı, ilk hafta köpek beni eğitti resmen kendi kafasına göre takılıyordu. sonra ödül maması ve düzenli rutin girince evde bir disiplin oluştu, inanamazsınız. bence en önemlisi tutarlılık yoksa kargo kutusu gibi bir sağa bir sola savrulup duruyorsun, alışveriş sepetindeki kararsız halim gibi.