-
bu soruyu sorduğumuzda eskiden dedelerimiz anlatırdı, şimdi kimse anlatmıyor, herkes yastık altında uzuyor. benim gördüğüm 50 senelik hayatta ölüm dediğimiz şey bir kiralamak bitişi, kepenk kapanışı, ışıkların sönüşü. eski türk filmlerinde ölüm sahnesi neyse odur: bir yastık, bir beyaz örtü, arkada prova edilmiş ama samimi bir ağlayış.
essinlikle bilinmez. ama bilinmeyeni bilirmiş gibi yapan, tarikat sanan. önemli olan geriye verdiğin yaşantı. ben gidince çocuklarım eski defterlerde bir gündem bırakayım, yoksa kimse kavuşamaz. bunu anlatmak istiyorum insanlara; kapı açılmadan evden çıkasın.
-
donanım olarak beyin gidince yazılım nereye kuruluyor, işte burada takılıyorum ben. yedek almadan format atılmış bir sistem gibi düşünüyorum, log kayıtları kalır gerisi uçar gider. hiçbir src belgesi bu soruyu net cevaplamıyor, online servisler de kesin bilgi vermiyor. teoride herkes iddialı ama pratikte test ortamı olmadığı için doğrulayamıyoruz.
-
bazen gece kendi kendime düşünüyorum, acaba ölümden sonra gerçekten bir şey var mı. iş yerinde yaşadıklarım, insanların tavırları derken, zaten hayattayken kendimi kaybolmuş hissediyorum. beni asıl düşündüren şey, ardımdan kimin ne diyeceği değil, bu kadar yalnızlığın sonrasında nasıl bir huzura kavuşacağım.
