vegan olmak

bir sabah mutfağın penceresinden sokağa bakarken fark ettim, hayat aslında ne kadar sessiz akıyor ve biz ne kadar gürültüyle yaşıyoruz. vegan olmayı düşünmedim değil, belki de yavaş yavaş insanın kendine dönmesi bu.

iki tarafı da görelim dersek: marketteki etik bilmezliği ve restoran çaresizliği bir tarafta, öbür tarafta gerçekten iyi uyum sağlayan insanlar var. ben üç ayda ne daha enerjik hissettim ne de diplerine indim, ama etiket okumak artık alışkanlık oldu diyebilirim. restoranlarda "ne yiyorsunuz" diye sormak bir zaman sonra sorguya dönüşüyor, ona biraz kızıyorum.