çocuk yapmak üzerine

çocuk yapmak dediğin öyle kolay değil. önce bir sürü evrak, sonra sağlık karnesi, sonra doğum parası için sgk aramak. üstüne nüfus müdürlüğünden kimlik çıkarmicam işte? doğum belgesini ben almasam kızımın okul kaydını yapamayacakti. belli ki hayat bu işleri yavaşlatmak için varmış. her şey devem mi eder? bilemedim.

bazen düşünüyorum da bu iş, iş yerindeki mobbingden bile daha kalıcı bir sözleşme gibi. içimde öyle bir sessizlik var ki, birine hayat vermek şöyle dursun, kendi hayatımı bile hakkıyla yaşayamadığımı fark ediyorum. herkesin kendine göre bir korkusu var, benimki de galiba asıl çocuğun bizim sevgimizi hak edip etmeyeceği endişesi.