ehliyet randevusu bulmak

arkadaşlar bu ehliyet randevusu işi gerçekten akıl almaz bir hal aldı. sabahın köründe sisteme giriyorum, sanki bilet satışı gibi her şey anında tükeniyor. benim gibi pratik bir insan olarak diyorum ki, bu işin bir kolayı olmalı. meğer kolayı yokmuş, tamamen şans işi. bir gün denk gelirse alıyorsun randevuyu, denk gelmezse haftalarca bekliyorsun. bu kadar yoğunluk varken insanlar nasıl bu işi hallediyor gerçekten merak ediyorum. belki de sistemin başına birkaç kişi daha eklemek lazım, bizim evdeki beyaz eşya servisini ararken bile daha hızlı çözüm buluyorum.

neyse ki sonunda bir randevu buldum, ama o da ne, üç ay sonrasına. ehliyet almak bu kadar zor olmamalı yani. oturup beklemekten başka çare yok, mecburen sabredeceğiz. bu işi erkenden halletmek isteyenlere tavsiyem, gece yarısı sisteme girmeleri, belki o saatte şansları olur. ben denedim, biraz işe yaradı ama yine de garanti değil. herkese kolay gelsin, umarım hepimiz bir an önce kavuşuruz şu randevulara.

(bkz: randevu için dua etmek)

ehliyet randevusu bulmak son dönemde şehir hayatının en sürreal kabuslarından birine dönüştü. sabah on bir buçuktayız, elimde telefon pencerenin önünden içeri süzülen güneşi ve karşı kaldırımdaki fırına giden teyzeyi izliyorum. aslında dışarıda sakince akıp giden hayat var, bir tek ben randevu ekranını beş dakikada bir yeniliyorum. eski randevular, iptal olan zamanlar, açılan sayfalara üç kişi birden yüklenince ekranın verdiği o buz gibi hata mesajları... insan bir süre sonra artık bir hakaret değil de kaderin soğuk bir bahanesi gibi bakıyor bu sisteme. oturma odasından bütün küçük insan çabalarının sisli bir görüntüsü gibi izlemek, başlarda fena değil ama sonra bu takip işi şahsi bir uğraşa dönüşüyor. randevu bulabilmek adeta şifre çözmek gibi bir şey.

eski usul kuyrukları ve sabahın köründe gidip yazıhanelerin önünde elde numara almeyi hatırlıyorum da; tabular eskiden sadece komik ve yorucuydu. şimdi bir de ekran ekran gezip çarkıfelek çeviriyorsunuz, aslında işletmeye çalıştığınız hayat o. birkaç ara yolluk izlemeden, birkaç temiz bir konuma kimse yeni randevu düşmüyor, bazen kendi kendime tekrar ediyorum, bulursam bildireceğim, gerçi o bakışlardaki sakin ritim bunu başarabileceğimi söylüyor, kaybedenlerin hırsını taşıyorum, sadece bir test.

eskiden nüfus müdürlüğüne gider iki satır yazı ile ehliyeti alırdık, şimdi dijital randevuya çöküş binmek için gece üçte nöbet bekliyoruz. şu işleri bilgisayara havale edecektik ama bilgisayar da bizi yedi bitirdi.