türkan şoray denince aklıma hep gözlerindeki o derin ifade gelir. ne zaman bir filmine rastlasam, ekranda bir an durup bakar gibi olur; bakışlarıyla bir hikaye anlatır adeta. sultan lakabı boşuna değil, her dönemde izleyiciyi kendine çeken bir aurası var. kimi zaman bir köylü kızı, kimi zaman şehirli bir kadın; ama hepsinde aynı samimiyet. belki de en büyük marifeti, oynadığı her karaktere kendi ruhundan bir parça katmasıdır.
valla yaşını başını almış bir kuşak onu efsane zanneder de bana samimi gelmez bu işler. sosyal medyadaki tiktok oyuncularına bakınca daha abartısız çekiyorlar aslında. şuna bir de
sinema mı dizi mi bakınız
bu kadının oyunculuğuna laf söylemek haddime değil ama bir şey dikkatimi çekiyor. o eski filmlerdeki ağlama sahnelerini bir türlü geçemedim, hani bazı oyuncular ağlarken içiniz parçalanır, türkan abla ise gözyaşını meta gibi parlatıp bırakıyordu. şimdi gençler şöyle yöntem buymuş diyorlar, e hadi canım. yine de sultan lakabı boşuna takılmadı, yeşilçam'ın en sağlam isimlerinden biri.
