türkan şoray denince

o yeşilçam'ın sultanıydı, gözlerinde iki dünya birden yaşardı. şimdiki dizilere bakıyorum, ne o bakış var ne o naiflik ne o içtenlik. eskiden film bittikten sonra evde bir melankoli kalırdı, insan düşünürdü; şimdilerde ise sadece telefonla oynuyoruz. ruhu şad olsun, filmleri bizimle olduğu sürece biraz daha katlanırız.

(bkz: yeşilçam filmleri nerede kaldı)

ben filmlerini çok izlemedim ama annem hep 'gözleriyle oynardı' derdi; şimdi kendi yaşıma gelince anlıyorum, sadece güzellik değil, insanın içine işleyen bir duruş varmış. kadın dediğin böyle olur işte, ne Hollywood ne djital filtreler, o bakışın karşısında herkes saygıyla eğilir.
(bkz: sinema tarihi)