yeşilçam anıları

şu filmleri bugün dijital platformda izlerken görüntü kalitesindeki o grain bile nostaljik geliyor, restorasyon işleri ise kitap gibi incelenesi. birkaç sahnenin kurgu ritmi bugünkü dizilere taş çıkarır düzeyde, teknik detaycılar için tam bir hazine.

yeşilçam anıları denince insanın içi bir tuhaf oluyor, hele buradan uzaktan bakınca.

almanya'da akşamları televizyonu açıyorum, eski türk filmleri çıkıyor, o sesler o yüzler bir başka. hollanda'daki komşuma anlatıyorum, o da "bizim filmlerde böyle duygu yok" diyor. bu tarz nostalji, gurbette daha ağır geliyor insana, bakınız içi yeşilçam melodramları.