yeşilçam ın altın yılları

vakti zamanında türkan şoray'dan ediz hun'a o pırıltılı dünya bugünkü parlak dizilerin güdümlü manipülasyon tarzı gibi pat pat değil, yuvalara sinerdi, yavaş yavaş yükselirdi. en zor sevdalarda bile afişe değil, seyreltilmiş nostalji kalmış geriye. o bozuk monitörlerde gece gece oynaşan siyah beyaz kasılmalar vardı... silinmez bir haz bırakır.

yeşilçam'ın altın yılları, eski bir oyun konsolunun o ilk sürümleri gibi: kusurlu ama içten. şimdiki prodüksiyonlar pırıl pırıl ama o samimiyeti hiçbir grafik yenemiyor.