yeşilçam anıları

yurt dışında yaşayınca yeşilçam filmleri başka bir tat veriyor, hele o eski istanbul görüntüleri insanın içini bir hoş ediyor. almanya'da akşamları açıp izliyorum, eşim 'yine mi aynı film' diyor ama o eski sesler bile özlemi dindiriyor. bizim mahallenin sineması geliyor gözümün önüne, girişte mısır patlaması kokusu, hepsi bir başka. insan uzakta olunca o siyah beyaz kareler bile memleket oluyor bir anda.