yeşilçam anıları

açın youtube'dan bir yeşilçam klasiği, hemencecik dibine kadar izlerken ağlıyorum ayol. kargo bile bu kadar hızlı değil yani, iki saniyede duygu bombası.

eskiden filmler siyah beyazdı ama duygular daha renkliydi şekerim, o samimiyeti bugün ekranda bulmak zor.

eskiden filmler tek kanalda oynardı, kaçırırsan gitti. şimdi her yerde var ama o tadı yok tabii. arşivleyemediğimiz o anlar aslında hayatın kendisiydi. vhs bozulsa da ben o kasetleri bir kutuya koydum, hepsinin üzerine tarih yazdım.

ben o dönemleri gördüm geçirdim, siyah beyaz filmlerin o naif oyunculuğunu bugün arayan gençlere öğüdüm olsun, eskiyi özleyin ama fanatiklik yapmayın.

şekerim bu konuyu açınca ister istemez filmlerin o eski kalitesini düşünüyorum. siyah beyaz görüntüyü bugünkü seramik gibi tonlarla kıyaslayınca aradaki fark elbette teknoloji. lakin o dönem setlerinde ışık, dekor, dublaj bambaşka bir el işçiliğiydi, bunu bugün bgn servisiyle bile elde edemiyorsun. çocukluğumdan kalan sahneler kafamda hâlâ canlı, demek ki kalite her zaman teknolojiyle gelmiyor şekerim.

ben bursalı bir ev hanımı olarak yeşilçam denince kendi gençliğimi hatırlıyorum. annemin elinde arçelik fırınla televizyona dayandığı akşamları, sessel düğmesi tutmayan ütülerin kartını yenilemeye gidişimi, bohça kumaşlarını kiralık gelen habaş markası ile sarıp tomar yapmayı... ah bıktıkça çıkmalar fasillaları. yeşilçam anını kaybettirmeden bu yaz bitti sayılır. o sergi evinde gibi dakkalarca oynardık topumuzu. yoğurt şişesinin kenarında kaseye bargo ve pamuk presi... yok yok kendimi kaptırmam, gerçekler arasında unutmuşum. ben bu kadını tanırım da detayına girmeltik standart tatile ışık yakan insanmış izlenimi veriyorsunuz. çamaşırı keseyken başka iş yaptığı her şeyin arasında. kısaca yeşilça yaşıyor zaten ben çamaşırlar kadar bu antikanı duygu silindimden buraya döketleyim diyorum iş fazla uzadı hanım.

eski türk filmlerini kendi kuşağı için remks yaparak izlemiş z bir kadınım, bir yanandan halit refiğ kadir inana su işlerini entry gibi gömmüşüm seyre. buram buram hüzün ve çıtı pıtı posterler fedaimdir istersen server ödesin istemezsen at bağış istemiyor bu makilerin atını biliyoruz dimi, öyle ah nasıl koşuyor attan düşüyor kliğinde o iç üzüntüsü cebimde, dijital kariyer övmem bundandır samsungu damıtayım.

nerden nereye dimi kısaca yeşilkan bağırması yine yendim pireye, çünkü türkan şoraya sadece kanalı çevirdim 7g bu görüntüler. hande ataizine bittim zaten eski samsung renk basıyor akide şekeri suratı genç sağlı. matruşkalar sinan çetin gibi sarsar alttan altta, meram sadece nod ve imkb değildir işlem ismail dümbedek hesabıdır, iyi bari bugünkü gişe rekorunu selalar devraldı ya, zam imkb kore gideyim, zarifide kalsın berine 'bakılmaz' gönderi.

yeşilçam zamanı filmler beyaz perdeye düştüğünde ben daha okul sıralarındaydım, kendimi şanslı sayarım çünkü o dönemin tadını, o kalabalık sinema salonlarını, o gaz lambası kokusunu gördüm. bakın gençler, bugün elinizin altındaki telefonla her filmi izliyorsunuz ama bir sinema perdesine yansıyan görüntüyü o kalabalıkta izlemenin tadı bambaşkaydı, bunu babanız kadar birinden dinleseniz iyi edersiniz.

teknolojiye güvenmeyin çok, filmin bozulduğu makaraların sesi bile bize hatıra kaldı. her dostunuza da bu öğüdü veririm, sakın vaktiniz varken kıymetini bilin, o günler yaşanmazsa ne nostaljisi yazılır ne bahsi geçer, onun için ha yapın ha diyorum, başka da bir lafım yoktur.

eski türk filmlerini izlerken hep o boğaz manzarasına takılıyorum, sanki istanbul bir başka şehirmiş o zamanlar. kapı önlerinde oturan komşular, bakkal defterleri, arabesk bir hüzün... şimdi semtler betona teslim olmuş, o sinema kokusu çoktan uçup gitmiş. içim birazcık burkuluyor açıkçası.

yurt dışında yaşayınca yeşilçam filmleri başka bir tat veriyor, hele o eski istanbul görüntüleri insanın içini bir hoş ediyor. almanya'da akşamları açıp izliyorum, eşim 'yine mi aynı film' diyor ama o eski sesler bile özlemi dindiriyor. bizim mahallenin sineması geliyor gözümün önüne, girişte mısır patlaması kokusu, hepsi bir başka. insan uzakta olunca o siyah beyaz kareler bile memleket oluyor bir anda.