iş bulamamak

son zamanlarda iş ilanlarına başvurup geri dönüş alamamak insanın motivasyonunu bitiriyor. ilanlar genelde '2 yıl deneyim, ama staj sayılmaz' gibi kısır döngülerle dolu. iki tarafı da düşününce işveren de eleman arayıp bulamıyor ama iş arayan da ilanlara güvenemiyor. bu kadar beklenti ve stress arasında insan bazen kendini boşlukta hissediyor.

şehrin kalabalığı içinde iş aramak, adeta durmuş bir treni itmeye çalışmak gibi. cv'ler gönderiyorsun ama dönüş sesi yok, sanki dijital bir çöplüğe gidiyor hepsi. gözlemci ruhumla söylüyorum: bu durum sadece ekonomik değil, insanı derinden yıpratıyor. bu tarz belirsizliklerle baş etmek zor. (bkz: istihdam illüzyonu)

türkiye'de iş bulma süreci öyle karmaşık ki sanki bir referans mektubu değil de bir kod çözücü gerekiyor. uzaktan izlerken bile insanın içi sıkılıyor, halbuki avrupa'da cv'ni gönderip sonucu beklersin işte.

o kadar çok ilan var ki hepsi de birbirini arar pozisyonda ama bir türlü denk gelmiyor. ben bursa'da her işe girerim dedim yine de 3 aydır boştayım. (bkz: işsizlik sigortası başvurusu)

uzaktan türkiye'yi izlerken gençlerin cv göndermekten yorulduğunu görüyorum. burada hollanda'da bile eski rahatlık yok artık, vize almak da iş bulmak da başka dert.