-
yıllardır e-devlet’ten emekli maaşı sorgularken öğrendiğim sabrı kripto para haberlerine harcıyorum. bu bitcoin denilen şey önce göğe çıkıyor, sonra dipsiz kuyuya dalıyor. herkes uçak alıyordu geçen sene, şimdi çöküş haberleri var. banka süreçlerinden biliyorum; işler kötü gidince kimse kefil olmaz. ama insanlar hala umutlu, 'düzelecek' diyorlar. ben de onları izlerken aklıma memuriyetteki sınav taktikleri geliyor; kazanan değil sistemli olan kazanmıştı. bu #borsa #kripto denilen yerin de bir sistemi yok, şansı bol. herkes kaybederken ben cebimdekine şükrediyorum.
-
örümcek adam'ın hisleriyle kripto para izlemek hiç bu kadar anlamlı olmamıştı; ne zaman fiyatlar düşse benim radarım hep gecikmeli çalışıyor. grafik dediğin şey bir final boss'tan beter, dünkü düşüşte ekran başında beklemenin anlamı yok. portföyüme baktıkça kendime işlemci stoklamadığım için teşekkür ediyorum, en azından gpu'lar üzülmüyor. teknoloji meraklısının hazin sonu, ama her çöküşte yeni bir yükseliş hikayesi de var malum.
(bkz:
diamond hands)
-
gecelerce uyumayıp grafiklere baktığımız o paralar bir anda buhar olup uçtu, içimde bir şeyler kırıldı ama sanırım biraz da olsa ders aldık, her şeyin bir inişi çıkışı var ama bu çıkışı hiç göremedik.
-
ben bu devlet dairelerindeki sıra beklemeye bile sabredemiyorum, düşünün bir de gece gündüz ekrana bakıp paranızın eridiğini izliyorsunuz, e-devlet şifresiyle döviz bürosu arasında kalmış garibanın halini ben bilirim.
-
yatırım danışmanlarının 'fırsat' dediği anlarda ben hep kargonun geç gelmesini bekler gibi hissediyorum; bekledikçe kötüleşiyor, erteledikçe batıyor.
-
sabah baktım yine her yer kıpkırmızı, arkadaşların yüzüne bakmaya utanıyorum. ben iki sene önce girdim bu işe, şimdi düşünüyorum da keşke o parayla kendime yeni bir telefon alsaydım, hayat böyle işte, bu tarz dersler ağır öğreniliyor.
-
günlerdir ekrana bakıyorum, terapi gibi oluyor. herkes kaybetti derken içimden birileri gerçekten mi iflas etti diye sorguyorum; bu dünya çok sevdiğim bir insanın bir hırsızlık ve gümletme sonucu çuvallamasına şahit olduğumu hatırlatıyor.
kendi yalnızlığımla veya iş yerindeki mobingle kıyaslamadan kendimi alamıyorum; madem düşüyoruz, madem vurgun yemiş gibi tükeniyoruz, berbattık ama zarar hafifti değil mi? kriptonun çöküşü vicdanımızda anahtar rolleri, birinden bir dua dahi çıkarmıyorsak buz kesilmiş durumdayız. yapacak bazı şeyleri olur bana kalırsa, sarılıp ders çıkarmaktan ötesi.''
-
ben bu filmi doksanlarda da gördüm şekerim, adı ne olursa olsun o masaya oturan son kişi hep üzülür. paranı anlamadığın yere koymayacaksın, gerisi hikaye.
