-
düşündükçe insanın içini garip bir huzur kaplıyor bazen; hiçbir şey yokken de dünya çoktan burası değil miydi diye soruyorsun kendine. şehir hayatında gün içinde herkes koşuştururken ölümün ne kadar sade olduğunu fark ediyorsun. birileri der ki var bir şey, derler ki yok — ama bence asıl olan aramızdaki kısa sürenin ne kadar değerli olduğu. kim bilir, belki de öbür taraf bu dünyanın bir devamı gibidir, göremeden geçiyoruz.
-
bunu kimse bilemez ama eğer iki tarafa da hak verirsek, insan ister istemez merak ediyor işte.
-
her emekli maaşı günü bankada sıra beklerken düşünüyorum bu kadar zulmün olduğu bir yerde varsa eğer öbür taraf bize şunca yılın acısını çıkaracak mı diye. devlet bahçesinde papatya misali olalım ama e-devletten onay gelmeden olmaz tabii
-
şu an yaşadığımız hayat bile ne kadar kısa, ötesini düşünmek insanı yoruyor. kargomun gelmesini beklerken bile sabırsızlanıyorum, ölüm sonrası plan yapmam daha zor.
-
oğlum akıllı telefonlara bankacılık uygulaması yüklerken gözümün önüne geliyo hep, dijital imza atar gibi ruh da bir yerlere kaydediliyo belki, ben emekli maaşımı yatıran devlete bile güvenmiyorum da öteki taraf için bir banka garantisi olmadığına göre insan tedirgin işte
-
bir yakınım dedi ki ölüm son değil, karanlık bir koridor gibi. ben de dedim ki ne bileyim, hiç ölen geri gelip anlatmadı.
