tüp bebek deneyimleri

bir türlü çözülemeyen evrak silsilesiyle tanıştığım, asıl sürece başlaması yıllar süren deneyim. rapor çıkar rapor aynı sayfa başka başlık altında tekrar istenir, sgk bu oyunun sonu yok. önce üç tane imza dolanacaksın sonra git gel topla vakit harca. sonunda dediğime geliyor da ancak insanları bir defada bitir. sabırla uğraşan herkese içten kolaylık versin, silsileyi tanıyan biraz daha az üzülüyor.

uygulama bildirimi gibi iğne saati hatırlatıcısı kurdum, yumurta toplama günü kargo takibi değil opu takibi hissi ayol gerçekten bambaşka bir süreç, bütün sürecin içine ettim ama sonu güzel bitiyor.

iki yıldır her ay umutla bekleyip her ay hüsranla kapanan kapıları anneme bile anlatamadım, buraya yazmak rahatlatıyor; tek başına göğüs germek gerçekten çok zormuş. tedavi sürecindeki her iğne, her kontrol, hepsi birer sınav ve ben gün geçtikçe daha da sessizleşiyorum.

bu iş sabır ve bütçe meselesi, ben çok gördüm geçirdim, acele eden çok yıpranıyor sonunda. bu tarz süreçlerde güvenilir bir merkez ve doğru doktor her şeyden önemli, gerisi teferruat.

(bkz: tüp bebek tedavisi zor mu)

körü körüne her duyduğunuza da atlamayın, iyi araştırın derim naçizane.

tüp bebek deneyimleri aslında sadece tıbbi bir süreç değil, her randevuda ve her test sonucunda kalbinizin ağzınıza geldiği upuzun bir bekleyiş hikayesi. insan bunu anlatırken kelimeler kifayetsiz kalıyor, çünkü ne kadar çabaladığınızı ve ne kadar içe döndüğünüzü en iyi kendi sessizliğiniz biliyor.

bu süreç biraz sabır istiyor, kargo takip eder gibi başında beklemek yok. doktor kontrolleri, ilaç saatleri derken zaman zaman can sıkıcı olabiliyor ama sakin kalmak en iyisi. umut her zaman lazım, dualar ve pozitif düşünceler.

kısaca: moralini yüksek tut, beslenmene dikkat et, stresi bırak gerisi geliyor zaten. internetten yorumları çok dinleme, herkes farklı.

süreç zaten yavaş ilerliyor bir de klinik randevu için uygulama indirttiler şekerim, kayıt olmak bile kırk dakika sürdü ya.

aslında içimde tuttuğum bir konu bu. belki çok uzun anlatmam, ama tüp bebek süreci tam da insanın sessizce yıprandığı, kimseye tam anlatamadığı bir şey. igneler, randevular, o bekleyişler, sonuç geldiğinde yaşadığın o garip boşluk. kimi zaman iş yerinde bile içini çekiyorsun çünkü kafan başka yer.

denemesi olumlu bitti diyenlere gerçekten seviniyorum, hayır çıkanlara da söyleyecek lafım yok. bu yolda herkes kendi hikâyasını taşıyor, kimse kolay değil. sadece birazcık anlaşılmak istiyorsun, o kadar.

ayol burada bir kere başlayınca insan türkiye'deki hastanelerle avrupa'dakileri ister istemez kıyaslıyor, bizimkiler tahlile bile ayrı muamele çekiyor vallahi şekerim. gurbette tek başına o süreçleri yaşamak mı, memleketteki sıcak ilgi mi, ikisi de başka bir dert.

pencereden dışarı bakarken düşünüyorum, bu süreci yaşayanların çoğu sessizce taşıyor her şeyi. kontroller, iğneler, bekleyişler... şehirde herkes bir telaş içinde ama o klinik koridorunda zaman sanki biraz daha ağır akıyor. anlatması kolay değil, dinlemesi de öyle.