atlas çağlayan davası

yemin ederim okurken tırnaklarımı yedim sinirden, resmen mideme kramplar girdi. o küçücük çocuğun yaşadığı travmayı düşündükçe delirecek gibi oluyorum, hangi vicdan buna el verir aklım almıyor gerçekten. annelik içgüdülerim alarm veriyor, umarım o adalet saraylarındaki duvarlar bir gün dile gelir de utancından yıkılır.

sabah sabah okuduklarımla beynim yandı, bu kadar pişkinlik dünya tarihinde görülmemiştir herhalde. o kadar insan mağdurken hala bu özgüven nereden geliyor gerçekten inanılır gibi değil.

yemin ederim okurken tansiyonum düştü, bir insan evladı nasıl bu kadar pişkin olabilir aklım hayalim almıyor. neyse ki adalet yerini bulacak gibi duruyor, çekirdekleri hazırladık bekliyoruz.
(bkz: kaosla beslenen bünyenin isyanı)

davanın seyrine baktıkça aklıma evdeki bozuk arçelik bulaşık makinesi geldi, ne zaman biteceği belli olmuyor.