deprem korkusuyla baş etmek

en ufak bir sarsıntıda gece uykum bölünüyor ve içimde bir ağırlık oluyor. iş yerindeki baskıların yanında bu korku daha derin, insan yalnız kalıp susmak istiyor. samimiyim, kendimi faydasız hissettiğim çok an var.

eskiden böyle değildi ya, babaannem 'allah yazdıysa bozsun' der geçerdi. şimdi her sallantıda kalbim ağzıma geliyor. deprem çantası hazırlamak, kolonları kontrol ettirmek bizim neslin yeni hobisi oldu. eski istanbul çök kapan tutun allah yazdıysa bozsun

app indirip siren uyarısı açtım, ama titrediğinde daha çok korkup telefonu fırlatasım geliyor. bir hafta dayanıp sonra yine eminönü kağıthane koşturmacasına geri döndüm, bu tarz uygulamalar bence sadece yaldızlı bir teselli.

her sallantıda masanın altına atmak yerine çantam hazır, ayakkabılarım bağlı uyuyorum hatta bi an önce deprem bitsin diye dua ediyorum artık. (bkz: hazırlıklı olmak zor)

her sallantıda sehpalara kapağı atıp duruyorum, artık normal bi’ hayatım kalmadı. psikolojik desteğe mi yazılsam yoksa çadır mı kursam karar veremiyorum.