evlat sahibi olmanın getirdikleri

ayol bu ne demek diye düşünmeden cevap veriyorsun sanır ama küçücük ayaklar bavulla merdivende seni bekleyince insan tutulup kalıyor, sanki kocaman eksik olan sen artık bütün oldun. tatile nereye gitsek artık başka kalabalıklar boğmuyor bizi, iki tek kendini bilen yetişkinden daha ne olsun tam tiyatro var yahu.

geçen internet siparişi verdim hemen aradılar daha uygun var diye, düşünsene ben daha bu trafikten sürünemedim cinsten. şu sıra hayatım boyunca öğretmeye direndiğim yirmilik erkekle buluşup güneş kremi almak ve buharlı halinden çıkan kaplumbağa otobüsü gözümden izlemek: tarifsiz inan bana, işte ele avuca gelmiyor.

burada büyütmek başka, türkiye'de büyütmek bambaşka, parkta bile gözünüz üstünde oluyor, insan memleketteki kalabalığı daha çok özlüyor.

sabah perdeyi aralarken adını mırıldandığını duymak, günün en sakin köşesini bir anlık çoğaltıyor.

odalar büyür, çamaşır sepeti artar, sessizlik artık bir akşam getirdiğinden ötürü değil bir his bırakıyor.

iki tarafı da görelim dersek: bir yandan uykusuz geceler, diğer yandan tarifi zor bir bağ; yorucu ama güzel tarafları da var, herkes kendi terazisinde tartıyor.

kızlar bu başlığa bayıldım çünkü birebir yaşıyorum, sabah beşte kalkıp mama hazırlıyorum, kargo gelse kapıda bile yetişemiyorum, ben ne alışverişler yapardım önceden üç dakikada sepeti bitirirdim şimdi bebek bezi sipariş verirken kaç paket avantajlı diye hesaplıyorum, o kozmetik ürünler rafta tozlanıyor resmen.

ama o gülüşü var ya o gülüş gelince tüm günün yorgunluğu gidiveriyor, ben bazen kıyafet seçerken bile ona göre seçiyorum, tabii eşimle doktora gidiş dönüşlerimiz de cabası, ne kadar yorulsa da insan yine de teşekkür ediyor bu duyguyu yaşadığı için.

evlat sahibi olmak dedikleri şey öyle akıp giden bir şey değil, ben 38 yıldır hem kendi anneliğimden hem iki çocuğun kahrından biliyorum. önce hamilelik dönemi bitmiyor, doğumda azap, büyütmede bitmez tükenmez alışveriş. ayol diyorum şaşırıyorum bazen, market ve bebek arabasının nasıl yetmediğini. en çok zorlandığım şey uyku düzeniydi, denedim söylüyorum, hangi marka biberon denek olursa olsun uykuyu bebek kendi belirliyor. kargo gecikmesin diye attığın mesaj da cabası.

gerçi beyaz eşyacı başına arçelik beko çektim ama asıl mesele bu değil, asıl mesele elbette ki evladın sevgisi. canımın içi gözlerinin içine bakınca hepsi un ufak oluyor. öyle böyle derken büyütüyorsun, bazen maddi olarak da zorlansan başka çaresi yok. iyi akşamlar dilerim, duanızı isterim.

insanın kendi annesini affetmesi de galiba çocuğu olunca başlıyor, gece uyanıp kucağına alınca anlıyorsun bütün kırgınlıkları. sonra da bütün gün ona bakıp kendi işyerindeki o zehri unutuveriyorsun bir anda.

:(((((((((((((((((((( Nasip olur mu be.

çocuk yapmak deyince herkes uykusuz geceleri anlatır da kimse bir sabah kahvenin yanında bulduğun minik bir notun tüm yorgunluğu nasıl unutturduğundan bahsetmez; o an her şeye değer dediğiniz anı yaşarsınız.