galatasaray atletico madrid maçı

bizimkilerin defansta canlı bomba gibi gezdiği, muslera'nın ise tek başına ordu gibi direndiği kâbus gibi bir geceydi resmen. valla izlerken kalbim yerinden çıkacak sandım, bittiğinde elim ayağım titriyordu.

simeone'nin o kapkara takımları içinde ruhumu daraltan karizmasına mı bakayım yoksa bizimkilerin sahada çaresizce savruluşuna mı ağlayayım bilemedim. valla izlerken içim şişti, o kadar koşturup da bir tane gol atamamak nasıl bir dramdır yarabbim.

inanılmaz gerçekten, o kadar para dökülen adamların sahada ruh gibi dolanmasını izlerken sinirden tırnaklarımı yedim bitirdim. ekran başında saçımı başımı yoldurdunuz bana, bir ara fenalık geçireceğim sandım yemin ederim.

fernando torres'in o bebeksi suratına bakmaktan bizimkilerin yediği golleri fark edemediğim, sahadaki ispanyol rüzgarına kapılıp gittiğim karşılaşma.

yan tarafta sevgilim sinirden koltuğu kemirirken ben griezmann'ın saç modelini inceliyordum valla.