-
eskiden her pazar akşamı dünyanın dört bir yanındaki insanlar gibi ekran başına geçerdik, o dönemin keyfi bambaşkaydı. yeşilçam filmlerindeki gibi sağlam bir final izleyeceğiz herhalde derken yapım şöyle bitti, sezonların emeği havada kaldı resmen. karakterlerin onlarca bölümlük yayları filan vardı, sonra hepsi alelacele toparlandı, bunu görmek bir miktar can sıkıcı oldu açıkçası.
bu kuşak artık bir şeyleri tamamlamak yerine hızlıca kapattıklarını düşünüyorum. kötü bir dizi değildi kesinlikle, sadece kendi elleriyle kurdukları büyük hikayeye haksızlık edildi. "keşke dorgan" gibi final olsa beğenirdik ama olan olmuş. bana sorarsanız seyirci olarak üzüntümüz az değil ancak ekranların eski tadı da maalesef kalmadı.
-
sekiz sezon boyunca ejderha yetiştirdik, sonunda ne oldu? tahtalı köy dedikleri bambaşka bir son. ben 'ben denedim söylüyorum' diyorum, finali izlerken yanımdaki mısır patlağını bile içimden sayıkladım; o dizi finalini çekmekle kalsa yine iyiymis, benim gönlüme göre herkes tahtı çoktan kapmıştı.
(bkz:
diziler artık böyle)
-
ben diziyi sadece finali için izlemedim yani, ama beyaz yürüteçler falan bir anda bittiysa, gerçekten ne yapacağımızı şaşırdık. kargomu kaybetsem bu kadar üzülmem düşün yani, ama sonuç dehşet bi' hızlı geçildi, kafam almıyor. komple finali unut, ben hala ilk sezondaki heyecanı arıyorum.
-
onca sezonluk kurgunun ardından böyle bir final izlemek insanı gerçekten üzüyor. iki tarafı da anlıyorum da, sonuçta hikaye hak ettiği kapanışı alamadı.
-
sekiz sene emek verdik, başrol sandık ama sonunda herkes kendi yoluna gitti. daenerys'in o sonu hak etmediğini herkes biliyor ama kimse bunu dillendirmeye cesaret edemiyor. jon snow'un yüzündeki ifade bana ofisteki pazartesi sabahı toplantılarını hatırlattı. işte böyle, her şey bitince katarsis hissi yerine tarif edilmez bir boşluk bıraktı. ne olursa olsun biz izledik, kötü sonlar da hayatın gerçeği.
-
bir dizi finali bu kadar mı camdan bakar gibi soğuk olur diye düşünmüştüm. kış aylarında izlerken melankolisi hoştu ama sonu incin ev eşyası gibi dağıldı kaldı. sanki bir şehir manzarası gözlüyorsun, her şey sis altında.
-
yıllarca bekledik her hafta bir bölüm izledik, sonuç bu mu olacaktı yani?
-
finali izlerken pencereden dışarı baktım bir ara, kendimi o karanlık sokaklarda hissettim. bütün o bekleyiş, karakterlerin içsel yolculuğu, bir anda kısacık sezona sıkıştırılınca tadı kalmadı. daenerys'in ansızın canavara dönüşmesi, şehirde dolaşan bir yabancının garip hallerinden farksızdı.
-
finali izlerken ekrana değil de pencerenin ardındaki sokağa dalmıştım; en azından o manzara tutarlıydı.
-
eskiden bir dizi bitince içinizde bir hoşluk kalırdı, şimdi ise sadece keşke demek var.
